Depresja – objawy, przyczyny, diagnostyka i leczenie

Depresja jest jednym z najczęstszych zaburzeń psychicznych i jednocześnie istotnym problemem zdrowia publicznego. Nie jest zwykłym smutkiem ani przejściowym pogorszeniem samopoczucia. To zaburzenie, które może wpływać na emocje, sposób myślenia, sen, apetyt, zdolność do pracy, relacje społeczne, a także zdrowie fizyczne. Według Światowej Organizacji Zdrowia z depresją żyje obecnie około 332 mln ludzi na świecie. W Polsce w 2024 roku świadczenia medyczne związane z depresją otrzymało 878,3 tys. pacjentów, a refundowane leki przeciwdepresyjne wykupiło 1,9 mln osób.

Z tego artykułu dowiesz się…

• Czym jest depresja i czym różni się od przejściowego obniżenia nastroju,
• Jakie są najczęstsze objawy depresji i kiedy powinny wzbudzić niepokój,
• Jakie czynniki biologiczne, psychologiczne i społeczne mogą zwiększać ryzyko depresji,
• Jak diagnozuje się depresję i dlaczego nie istnieje pojedyncze badanie laboratoryjne pozwalające ją potwierdzić,
• Na czym polega leczenie depresji i jaką rolę odgrywają psychoterapia oraz leki przeciwdepresyjne,
• Czym jest depresja lekooporna i kiedy stosuje się bardziej zaawansowane metody leczenia,
• Jak duża jest skala depresji w Polsce i na świecie,
• Kiedy objawy depresji wymagają pilnej pomocy psychiatrycznej.

Depresja – co to jest?

Depresja to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się utrzymującym się obniżeniem nastroju i/lub utratą zainteresowań oraz zdolności do odczuwania przyjemności, którym towarzyszą inne objawy psychiczne, poznawcze i somatyczne. Objawy utrzymują się przez dłuższy czas i mogą istotnie ograniczać codzienne funkcjonowanie. WHO podkreśla, że depresja różni się od zwykłych zmian nastroju i krótkotrwałych reakcji emocjonalnych związanych z codziennymi wydarzeniami. W czasie epizodu depresyjnego obniżony nastrój lub utrata zainteresowania i przyjemności występują przez większość dnia, niemal codziennie, przez co najmniej dwa tygodnie.

Depresja może dotknąć osoby w każdym wieku. Może wystąpić jako pojedynczy epizod, mieć charakter nawracający lub przewlekły. Epizody depresyjne pojawiają się również w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, dlatego właściwe rozpoznanie rodzaju zaburzenia ma kluczowe znaczenie dla wyboru leczenia. W praktyce klinicznej określenie „depresja” obejmuje więc szerszą grupę zaburzeń i stanów klinicznych niż potoczne rozumienie tego słowa.

Depresja a smutek – jaka jest różnica?

Smutek jest naturalną emocją. Może pojawić się w reakcji na stratę, konflikt, rozczarowanie, niepowodzenie zawodowe czy inne trudne wydarzenie i zazwyczaj stopniowo ustępuje. Depresja jest natomiast stanem klinicznym, w którym objawy są bardziej trwałe, nasilone i wpływają na funkcjonowanie człowieka.

Sygnałem ostrzegawczym jest przede wszystkim sytuacja, w której obniżenie nastroju, brak zainteresowania dotychczasowymi aktywnościami, zmęczenie lub inne objawy utrzymują się przez co najmniej dwa tygodnie. Istotne znaczenie ma jednak nie tylko czas trwania dolegliwości. Lekarz ocenia również ich nasilenie, liczbę objawów, zmianę względem wcześniejszego funkcjonowania oraz wpływ choroby na życie rodzinne, społeczne i zawodowe.

Jak często występuje depresja?

Depresja należy do najważniejszych problemów zdrowia psychicznego na świecie. Według danych WHO opublikowanych w 2025 roku:

• około 332 mln ludzi na świecie żyje z depresją,
• zaburzenie dotyczy około 4 proc. całej populacji,
• depresję ma około 5,7 proc. dorosłych,
• wśród kobiet odsetek ten wynosi około 6,9 proc., a wśród mężczyzn 4,6 proc.,
• depresja występuje około 1,5 raza częściej u kobiet niż u mężczyzn,
• problem dotyczy również około 5,9 proc. osób w wieku 70 lat i więcej,
• depresji doświadcza ponad 10 proc. kobiet w ciąży i po porodzie.

WHO wskazuje jednocześnie na dużą lukę terapeutyczną. Nawet w krajach o wysokich dochodach leczenie z zakresu zdrowia psychicznego otrzymuje tylko około jednej trzeciej osób z depresją.

Depresja w Polsce – dane NFZ

Problem jest wyraźnie widoczny również w polskim systemie ochrony zdrowia. Według danych NFZ w 2024 roku 878,3 tys. pacjentów otrzymało świadczenia z rozpoznaniem głównym lub współistniejącym depresji. Dla porównania w 2021 roku było to 682 tys. osób. Oznacza to wzrost o ponad 196 tys. pacjentów w ciągu trzech lat.

W 2024 roku refundowane leki przeciwdepresyjne wykupiło około 1,9 mln osób, czyli o 97 proc. więcej niż w 2013 roku. Wartość refundacji tych preparatów osiągnęła 290,2 mln zł. Należy jednak pamiętać, że leki należące do tej grupy są stosowane również w innych wskazaniach, dlatego liczba osób realizujących recepty nie odpowiada bezpośrednio liczbie pacjentów z depresją.

Jakie są przyczyny depresji?

Nie istnieje jedna przyczyna depresji. Współczesna psychiatria traktuje ją jako zaburzenie o wieloczynnikowej etiologii, powstające w wyniku złożonych interakcji między czynnikami biologicznymi, psychologicznymi, środowiskowymi i społecznymi. WHO wskazuje, że osoby, które doświadczyły traumatycznych wydarzeń, poważnych strat, bezrobocia czy innych silnych stresorów, są bardziej narażone na depresję. Jednocześnie sama depresja może zwiększać poziom stresu i pogarszać sytuację życiową pacjenta, tworząc mechanizm błędnego koła.

Biologiczne przyczyny depresji

W rozwoju depresji znaczenie mogą mieć m.in.:

• predyspozycje genetyczne,
• zmiany w funkcjonowaniu układów neuroprzekaźnikowych,
• zaburzenia regulacji osi podwzgórze–przysadka–nadnercza,
• przewlekły stan zapalny i mechanizmy immunologiczne,
• zmiany neuroplastyczności,
• zaburzenia rytmu dobowego i snu,
• funkcjonowanie określonych sieci neuronalnych odpowiadających za regulację emocji.

Badania neurobiologiczne wskazują m.in. na znaczenie obwodów obejmujących korę przedczołową, zakręt obręczy, hipokamp i ciało migdałowate. Nie oznacza to jednak, że depresję można sprowadzić do prostego „niedoboru serotoniny”. Mechanizmy choroby są znacznie bardziej złożone i nadal stanowią przedmiot intensywnych badań.

Czynniki psychologiczne

Ryzyko depresji mogą zwiększać między innymi:

• niska samoocena,
• przewlekłe poczucie bezradności,
• trudności w regulowaniu emocji,
• tendencja do ruminacji,
• utrwalone negatywne schematy poznawcze,
• problemy interpersonalne,
• doświadczenia traumatyczne,
• długotrwały stres.

Istotne znaczenie ma również sposób reagowania na trudne wydarzenia i dostępność wsparcia społecznego.

Czynniki społeczne i środowiskowe

Do czynników zwiększających podatność na depresję zalicza się m.in. śmierć bliskiej osoby, samotność, problemy rodzinne, utratę pracy, trudności finansowe, przewlekły stres zawodowy, przemoc czy długotrwałą opiekę nad ciężko chorym członkiem rodziny. Depresja może więc rozwijać się na styku biologicznej podatności i doświadczeń życiowych.

Choroby somatyczne a depresja

Depresja często współistnieje z chorobami przewlekłymi. Szczególną uwagę zwraca się m.in. na pacjentów z:

• chorobami układu krążenia,
• chorobami neurologicznymi,
• cukrzycą,
• nowotworami,
• przewlekłym bólem,
• chorobami tarczycy,
• chorobami układu oddechowego.

Zależność może być dwukierunkowa – choroba przewlekła zwiększa obciążenie psychiczne, natomiast depresja może utrudniać przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, rehabilitację czy kontrolę choroby podstawowej. WHO zwraca uwagę na ścisłe powiązania depresji ze zdrowiem fizycznym.

Jakie są objawy depresji?

Objawy depresji nie ograniczają się do smutku. Mogą dotyczyć emocji, procesów poznawczych, zachowania oraz funkcjonowania organizmu. Do najbardziej charakterystycznych należą obniżony nastrój oraz anhedonia, czyli utrata zdolności do odczuwania przyjemności i zainteresowania aktywnościami, które wcześniej były dla danej osoby ważne lub satysfakcjonujące.

Najczęstsze objawy depresji

Do objawów, które mogą występować w depresji, należą:

• utrzymujący się smutek, przygnębienie lub poczucie pustki,
• utrata zainteresowań,
• brak odczuwania przyjemności,
• spadek energii i przewlekłe zmęczenie,
• trudności z koncentracją i podejmowaniem decyzji,
• poczucie winy lub bezwartościowości,
• pesymistyczne myślenie o przyszłości,
• zaburzenia snu,
• zmniejszenie lub zwiększenie apetytu,
• zmiany masy ciała,
• spowolnienie psychoruchowe,
• niepokój i pobudzenie,
• ograniczenie aktywności społecznej i zawodowej,
• myśli o śmierci,
• myśli lub zamiary samobójcze.

Anhedonia – jeden z kluczowych objawów depresji

Anhedonia oznacza utratę zdolności do czerpania przyjemności z czynności, które wcześniej ją dawały. Pacjent może przestać interesować się hobby, kontaktami społecznymi, seksem, aktywnością zawodową czy spotkaniami z bliskimi. Nierzadko opisuje swój stan jako emocjonalną pustkę lub zobojętnienie. Jest to szczególnie ważny objaw diagnostyczny, ponieważ depresja nie zawsze manifestuje się wyraźnym smutkiem.

Objawy poznawcze depresji

Depresja wpływa również na sposób przetwarzania informacji. Mogą pojawiać się:

• trudności z koncentracją,
• problemy z pamięcią,
• spowolnienie myślenia,
• trudności w podejmowaniu nawet prostych decyzji,
• negatywna ocena siebie,
• poczucie beznadziejności,
• nadmierne poczucie winy.

W ciężkich epizodach mogą wystąpić objawy psychotyczne, np. urojenia winy, katastroficzne, hipochondryczne czy nihilistyczne. Ich obecność wymaga pilnej oceny psychiatrycznej.

Fizyczne objawy depresji

Depresja może manifestować się również poprzez dolegliwości somatyczne. U części pacjentów właśnie one stają się głównym powodem wizyty u lekarza. Mogą występować m.in.:

• przewlekłe zmęczenie,
• zaburzenia snu,
• bóle głowy,
• bóle mięśni,
• dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego,
• zmiany apetytu,
• spadek libido,
• niespecyficzne dolegliwości bólowe.

Z tego powodu depresja może przez długi czas pozostawać nierozpoznana, szczególnie gdy pacjent koncentruje się przede wszystkim na objawach fizycznych.

Czy depresja zawsze wygląda tak samo?

Nie. Obraz kliniczny może znacząco różnić się między pacjentami. U jednej osoby dominują smutek i wycofanie, u innej – drażliwość, bezsenność i lęk. U części chorych głównym problemem stają się brak energii i trudności poznawcze, podczas gdy inni zgłaszają przede wszystkim dolegliwości somatyczne.

Depresja może również występować w różnych okresach życia i szczególnych sytuacjach klinicznych, np. w okresie okołoporodowym, u osób starszych czy w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej. WHO wyróżnia epizody o nasileniu łagodnym, umiarkowanym i ciężkim, biorąc pod uwagę zarówno liczbę i intensywność objawów, jak i ich wpływ na funkcjonowanie.

Jak diagnozuje się depresję?

Nie istnieje badanie krwi, marker biologiczny ani badanie obrazowe, które samodzielnie pozwalałoby rozpoznać depresję. Podstawą diagnozy pozostaje wywiad kliniczny i ocena stanu psychicznego pacjenta. Lekarz analizuje m.in.:

• charakter objawów,
• czas ich trwania,
• nasilenie,
• wpływ na codzienne funkcjonowanie,
• wcześniejsze epizody depresyjne,
• występowanie zaburzeń psychicznych w rodzinie,
• przyjmowane leki,
• choroby współistniejące,
• używanie alkoholu i innych substancji psychoaktywnych,
• ryzyko zachowań samobójczych.

Bardzo ważne jest również ustalenie, czy pacjent nie doświadczał wcześniej epizodów manii lub hipomanii. Może to wskazywać na chorobę afektywną dwubiegunową, w której strategia terapeutyczna różni się od leczenia depresji jednobiegunowej.

Badania dodatkowe do potwierdzenia depresji

Badania laboratoryjne nie służą do potwierdzania depresji, ale w określonych sytuacjach pomagają wykluczyć inne przyczyny objawów. W zależności od obrazu klinicznego lekarz może rozważyć m.in. morfologię krwi, oznaczenie TSH, witaminy B12, elektrolitów, parametrów funkcji wątroby czy nerek. Zakres diagnostyki zawsze powinien wynikać z wywiadu, badania i indywidualnej sytuacji pacjenta.

Testy na depresję

W praktyce klinicznej wykorzystywane są również standaryzowane kwestionariusze i skale, m.in. PHQ-9, Inwentarz Depresji Becka, Skala Depresji Hamiltona czy Montgomery–Åsberg Depression Rating Scale (MADRS). Narzędzia te pomagają w przesiewie, określaniu nasilenia objawów oraz monitorowaniu skuteczności terapii, ale nie zastępują diagnozy klinicznej.

Jak leczy się depresję?

Leczenie depresji powinno być dostosowane do nasilenia choroby, jej przebiegu, współistniejących problemów zdrowotnych, wcześniejszych odpowiedzi na terapię oraz preferencji pacjenta. Podstawowe metody obejmują:

• psychoterapię,
• farmakoterapię,
• połączenie obu metod,
• psychoedukację,
• interwencje związane ze stylem życia,
• w określonych przypadkach metody neuromodulacyjne.

Celem terapii nie jest wyłącznie częściowe zmniejszenie objawów, ale – o ile jest to możliwe – osiągnięcie remisji i powrót do możliwie pełnego funkcjonowania oraz ograniczenie ryzyka nawrotu.

Psychoterapia w leczeniu depresji

Psychoterapia jest jedną z podstawowych metod leczenia depresji. Do metod o udokumentowanej skuteczności należą m.in.:

• terapia poznawczo-behawioralna (CBT),
• aktywizacja behawioralna,
• psychoterapia interpersonalna (IPT),
• terapia skoncentrowana na rozwiązywaniu problemów,
• niektóre formy terapii psychodynamicznej,
• mindfulness-based cognitive therapy (MBCT), szczególnie w profilaktyce nawrotów.

CBT koncentruje się m.in. na identyfikowaniu i modyfikowaniu nieadaptacyjnych schematów myślenia oraz zachowań podtrzymujących objawy depresyjne. IPT skupia się natomiast na relacjach interpersonalnych i aktualnych trudnościach życiowych. Wytyczne NICE wskazują, że w mniej nasilonej depresji nie należy rutynowo proponować leków przeciwdepresyjnych jako leczenia pierwszego wyboru, chyba że jest to świadoma preferencja pacjenta.

Leki na depresję – jak działa farmakoterapia?

W farmakoterapii depresji wykorzystuje się kilka grup leków przeciwdepresyjnych. Należą do nich m.in.:

• selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI),
• inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI),
• inne leki przeciwdepresyjne o różnych mechanizmach działania,
• w wybranych sytuacjach trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i inhibitory monoaminooksydazy.

SSRI są często wybierane jako leki pierwszego rzutu ze względu na korzystny stosunek skuteczności do bezpieczeństwa. Wybór konkretnego preparatu powinien jednak uwzględniać wcześniejsze leczenie, choroby współistniejące, inne przyjmowane leki, działania niepożądane, ryzyko samobójcze oraz preferencje pacjenta.

Efekt leczenia nie pojawia się natychmiast. Poprawa może być zauważalna dopiero po kilku tygodniach terapii. Dlatego leków nie należy samodzielnie odstawiać ani zmieniać ich dawkowania. Nagłe zakończenie leczenia może prowadzić do objawów odstawiennych oraz zwiększać ryzyko nawrotu.

Czy psychoterapia i leki można łączyć?

Tak. U części pacjentów najlepszym rozwiązaniem jest połączenie psychoterapii i farmakoterapii. Znaczenie leczenia skojarzonego rośnie szczególnie w przypadku bardziej nasilonych objawów, nawrotów, przewlekłego przebiegu lub niewystarczającej odpowiedzi na jedną metodę. WHO wskazuje, że psychoterapia może być łączona z farmakoterapią w umiarkowanej i ciężkiej depresji. Decyzja powinna być jednak podejmowana indywidualnie i wspólnie z pacjentem.

Czym jest depresja lekooporna?

U części pacjentów standardowe leczenie nie prowadzi do oczekiwanej poprawy. W praktyce klinicznej depresję lekooporną najczęściej rozpatruje się wtedy, gdy odpowiednio prowadzone kolejne próby farmakoterapii nie przynoszą wystarczającej odpowiedzi. Nie oznacza to jednak braku możliwości dalszego leczenia. Lekarz może rozważyć m.in.:

• zmianę leku przeciwdepresyjnego,
• modyfikację dawki,
• połączenie farmakoterapii z psychoterapią,
• zastosowanie strategii augmentacji,
• leczenie prowadzone w specjalistycznym ośrodku,
• metody neuromodulacyjne.

NICE podkreśla, że przy braku odpowiedzi na dotychczasowe leczenie należy ponownie przeanalizować diagnozę, prawidłowość stosowania terapii i możliwe czynniki podtrzymujące objawy, a następnie wspólnie z pacjentem wybrać dalsze postępowanie.

Elektrowstrząsy w leczeniu depresji

Terapia elektrowstrząsowa (ECT) pozostaje ważną i skuteczną metodą leczenia ciężkiej depresji. Może być rozważana m.in. w ciężkich, lekoopornych epizodach, depresji psychotycznej oraz w sytuacjach wymagających szybkiej odpowiedzi terapeutycznej, zwłaszcza gdy zagrożone jest życie pacjenta. Przy czym wbrew utrwalonym stereotypom współczesne ECT przeprowadza się w kontrolowanych warunkach medycznych, w znieczuleniu i z odpowiednim monitorowaniem pacjenta.

Aktywność fizyczna, sen i styl życia – czy pomagają w depresji?

Styl życia nie powinien być traktowany jako prosty zamiennik specjalistycznego leczenia depresji. Może jednak stanowić ważny element kompleksowej terapii. Znaczenie mają przede wszystkim:

• regularna aktywność fizyczna,
• utrzymywanie możliwie regularnego rytmu snu i czuwania,
• ograniczenie alkoholu i substancji psychoaktywnych,
• regularne posiłki,
• podtrzymywanie kontaktów społecznych,
• stopniowy powrót do aktywności, które wcześniej były źródłem satysfakcji.

WHO wymienia aktywność fizyczną, regularny sen, kontakty z bliskimi oraz ograniczenie alkoholu jako elementy samoopieki wspierające leczenie depresji. Ważne jest jednak unikanie przekazu sugerującego, że osoba z depresją może po prostu „wziąć się w garść”, zacząć ćwiczyć lub pozytywnie myśleć. Ciężka depresja może znacząco ograniczać zdolność do podejmowania nawet podstawowych codziennych czynności.

Depresja a ryzyko samobójstwa

Jednym z najpoważniejszych zagrożeń związanych z depresją jest ryzyko zachowań samobójczych. WHO podaje, że w 2021 roku w wyniku samobójstwa zmarło około 727 tys. osób na świecie, a samobójstwo było trzecią najczęstszą przyczyną śmierci osób w wieku 15–29 lat. Szczególnej uwagi wymagają:

• myśli o śmierci,
• poczucie beznadziejności,
• myśli samobójcze,
• przygotowywanie planu samobójstwa,
• wcześniejsze próby samobójcze,
• nasilony lęk i pobudzenie,
• objawy psychotyczne,
• nadużywanie alkoholu lub innych substancji,
• nagłe istotne pogorszenie stanu psychicznego.

Myśli samobójcze zawsze wymagają poważnego potraktowania i profesjonalnej oceny. Jeżeli istnieje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, należy zadzwonić pod 112 lub 999 albo zgłosić się do najbliższego SOR lub izby przyjęć szpitala z oddziałem psychiatrycznym. Dorośli w kryzysie psychicznym mogą również korzystać z całodobowego, bezpłatnego Centrum Wsparcia pod numerem 800 70 2222.

Czy depresję można całkowicie wyleczyć?

U wielu pacjentów możliwe jest uzyskanie pełnej remisji, czyli ustąpienia objawów i powrotu do wcześniejszego poziomu funkcjonowania. Depresja może jednak mieć charakter nawracający. Dlatego po uzyskaniu poprawy ważne jest nie tylko leczenie ostrego epizodu, lecz również zapobieganie kolejnym epizodom.

NICE podkreśla, że kontynuacja leczenia farmakologicznego lub psychoterapii po osiągnięciu remisji może zmniejszać ryzyko nawrotu. U pacjentów obciążonych większym ryzykiem nawrotów stosuje się również strategie psychoterapeutyczne ukierunkowane właśnie na profilaktykę kolejnych epizodów.

Kiedy zgłosić się do lekarza z podejrzeniem depresji?

Konsultację warto rozważyć, gdy obniżony nastrój, utrata zainteresowań, brak energii lub inne objawy utrzymują się przez około dwa tygodnie, zaczynają wpływać na codzienne funkcjonowanie albo stopniowo się nasilają. Szybszej konsultacji wymagają przede wszystkim:

• znaczne pogorszenie funkcjonowania,
• niemożność wykonywania podstawowych codziennych czynności,
• nasilona bezsenność,
• objawy psychotyczne,
• silny lęk lub pobudzenie,
• myśli rezygnacyjne,
• myśli lub zamiary samobójcze.

Rozpoznanie lub podejrzenie depresji może postawić nie tylko psychiatra. Pierwszym miejscem kontaktu może być również lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, który oceni objawy i w razie potrzeby pokieruje dalszą diagnostyką.

Depresja – najczęstsze pytania

Wokół depresji wciąż pojawia się wiele pytań dotyczących jej objawów, przebiegu, diagnostyki i możliwości leczenia. Poniżej odpowiadamy na najczęstsze z nich, opierając się na aktualnej wiedzy medycznej i zaleceniach ekspertów. 

Czy depresja jest chorobą?

Tak. Depresja jest zaburzeniem psychicznym o określonych kryteriach diagnostycznych, które może prowadzić do istotnego pogorszenia funkcjonowania i wymagać profesjonalnego leczenia.

Ile trwa depresja?

Czas trwania epizodu jest indywidualny. Objawy konieczne do rozpoznania epizodu utrzymują się co najmniej dwa tygodnie, jednak bez odpowiedniego leczenia choroba może trwać znacznie dłużej. U części pacjentów ma charakter nawracający.

Czy depresja może wystąpić bez konkretnej przyczyny?

Tak. Nie zawsze można wskazać jedno wydarzenie, które bezpośrednio poprzedza zachorowanie. Depresja powstaje w wyniku interakcji wielu czynników biologicznych, psychologicznych i społecznych.

Czy depresja może powodować ból?

Tak. Depresji mogą towarzyszyć dolegliwości somatyczne, w tym przewlekły ból, bóle głowy czy inne niespecyficzne objawy fizyczne. U niektórych pacjentów mogą one dominować w obrazie klinicznym.

Czy depresję można rozpoznać na podstawie badania krwi?

Nie. Obecnie nie istnieje pojedynczy test laboratoryjny pozwalający potwierdzić depresję. Badania laboratoryjne wykorzystuje się przede wszystkim do diagnostyki różnicowej i poszukiwania chorób mogących powodować podobne objawy.

Czy leki przeciwdepresyjne uzależniają?

Klasyczne leki przeciwdepresyjne nie powodują uzależnienia w takim rozumieniu jak alkohol, opioidy czy benzodiazepiny. Po nagłym odstawieniu niektórych preparatów mogą jednak pojawić się objawy odstawienne, dlatego zakończenie terapii powinno odbywać się stopniowo i pod kontrolą lekarza.

Czy depresja może nawracać?

Tak. U części osób występuje tylko jeden epizod, natomiast u innych choroba ma przebieg nawracający. Z tego powodu po uzyskaniu poprawy istotna jest ocena ryzyka nawrotu i odpowiednio zaplanowane leczenie podtrzymujące.

Depresja – choroba, której nie należy bagatelizować

Depresja jest złożonym zaburzeniem psychicznym, którego konsekwencje wykraczają daleko poza obniżenie nastroju. Może wpływać na zdrowie fizyczne, zdolność do pracy, relacje rodzinne i społeczne oraz zwiększać ryzyko zachowań samobójczych. Skala problemu systematycznie rośnie również w polskim systemie ochrony zdrowia. Wzrost liczby pacjentów korzystających ze świadczeń związanych z depresją oraz liczby osób stosujących leki przeciwdepresyjne pokazuje, że zdrowie psychiczne pozostaje jednym z kluczowych wyzwań współczesnej medycyny.

Jednocześnie depresja jest zaburzeniem, dla którego dostępne są skuteczne metody leczenia. Wczesne rozpoznanie, właściwie dobrana psychoterapia, farmakoterapia lub połączenie obu metod oraz długoterminowe monitorowanie pacjenta mogą prowadzić do remisji i ograniczać ryzyko nawrotów.

Źródła:

• https://www.who.int/en/news-room/fact-sheets/detail/depression
• https://www.who.int/publications/i/item/9789240077263
• https://www.nice.org.uk/guidance/ng222
• https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK430847/
• https://pacjent.gov.pl/aktualnosc/depresja-zrodlo-cierpienia
• https://forumprzeciwdepresji.pl/depresja/o-chorobie/objawy-depresji
• https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/depression/symptoms-causes/syc-20356007
• https://pl.wikipedia.org/wiki/Zaburzenia_depresyjne
• https://www.zwrotnikraka.pl/depresja-choroba-objawy/
• https://www.apa.org/depression-guideline
• https://www.gov.pl/web/zdrowie/centra-zdrowia-psychicznego