Stosowanie semaglutydu u osób z astmą wiązało się z niemal 40-procentowym zmniejszeniem liczby ataków choroby. W przypadku pacjentów z POChP zaobserwowano natomiast około 20-procentową redukcję zaostrzeń. Wyniki dużego badania opartego na brytyjskiej elektronicznej dokumentacji medycznej przedstawiono podczas Kongresu Europejskiego Towarzystwa Chorób Układu Oddechowego (ERS) w Barcelonie. Naukowcy podkreślają jednak, że potrzebne są badania kliniczne potwierdzające potencjalne korzyści oddechowe agonistów receptora GLP-1.
Z tego artykułu dowiesz się…
- Jak stosowanie agonistów receptora GLP-1 wiązało się z częstością ataków astmy i zaostrzeń POChP w analizie brytyjskiej elektronicznej dokumentacji medycznej.
- Jakie są wyniki wskazujące, że semaglutyd wiązał się z niemal 40-procentową redukcją ataków astmy oraz 20-procentową redukcją zaostrzeń POChP.
- Dlaczego zdrowie metaboliczne, otyłość i cukrzyca typu 2 mogą mieć znaczenie w opiece nad pacjentami z chorobami układu oddechowego.
- Dlaczego obecne wyniki nie są podstawą do stosowania agonistów receptora GLP-1 jako leczenia astmy lub POChP i dlaczego potrzebne są badania kliniczne.
Leki GLP-1 a astma i POChP
Agoniści receptora GLP-1 są szeroko wykorzystywani w leczeniu cukrzycy typu 2 i otyłości. Dotychczasowe badania sugerowały, że poza wpływem metabolicznym mogą wykazywać działanie przeciwzapalne i potencjalnie korzystnie oddziaływać na układ oddechowy. Astma i przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) nie były jednak uwzględniane jako główne punkty końcowe w badaniach klinicznych tych leków. Zespół kierowany przez prof. Chloe Bloom z National Heart and Lung Institute w Imperial College London postanowił więc sprawdzić, czy zależność można zaobserwować w rzeczywistej praktyce klinicznej.
Chcieliśmy wykorzystać rzeczywiste dane medyczne, aby zbadać, czy u osób chorych na astmę lub POChP, które rozpoczęły terapię agonistami receptora GLP-1, rzadziej występowały ostre ataki duszności.
Badanie objęło dziesiątki tysięcy pacjentów
Naukowcy wykorzystali dane z brytyjskiej elektronicznej dokumentacji medycznej i przeprowadzili cztery równoległe analizy. Każda obejmowała od około 20 tys. do 22 tys. osób rozpoczynających terapię agonistami receptora GLP-1 lub lekami przeciwcukrzycowymi z grupy pochodnych sulfonylomocznika. Analiza wykazała, że u pacjentów z chorobami dróg oddechowych, którym przepisano terapię GLP-1, rzadziej dochodziło do ataków astmy i zaostrzeń POChP niż u podobnych pacjentów otrzymujących inne leczenie cukrzycy.
Semaglutyd wiązał się z niemal 40 proc. redukcją ataków astmy
Najsilniejszą zależność zaobserwowano w przypadku semaglutydu. Prof. Chloe Bloom wyjaśnia:
Efekt był najsilniejszy w przypadku semaglutydu, szczególnie u osób z astmą, u których stosowanie semaglutydu wydaje się wiązać z prawie 40% redukcją ataków astmy. Semaglutyd doprowadził również do 20% redukcji zaostrzeń POChP.
Wyniki mogą mieć szczególne znaczenie dla pacjentów, u których choroby układu oddechowego współistnieją z otyłością lub cukrzycą typu 2. W takich przypadkach agoniści receptora GLP-1 mogą potencjalnie przynosić dodatkowe korzyści poza kontrolą masy ciała i metabolizmu.
GLP-1 nie jest obecnie leczeniem astmy
Autorzy przestrzegają jednak przed interpretowaniem wyników jako podstawy do stosowania semaglutydu w leczeniu astmy lub POChP. Analiza została przeprowadzona na podstawie danych z rzeczywistej praktyki medycznej i wykazała związek, ale nie potwierdza, że to właśnie lek bezpośrednio odpowiada za zmniejszenie liczby zaostrzeń.
Wyniki tego badania są zachęcające, ale same w sobie nie powinny zmieniać decyzji terapeutycznych. Osoby z astmą lub POChP nie powinny rozpoczynać stosowania agonistów receptora GLP-1 specjalnie w związku z chorobą płuc poza obowiązującymi zaleceniami. Chociaż wyniki sugerują, że u niektórych osób przyjmujących agonisty receptora GLP-1 może wystąpić mniej ataków oddechowych, wymaga to potwierdzenia w badaniach klinicznych.
Zdrowie metaboliczne może mieć znaczenie w chorobach płuc
Dr Alexander Mathioudakis z Europejskiego Towarzystwa Chorób Układu Oddechowego, który nie uczestniczył w badaniu, zwrócił uwagę na częste współwystępowanie zaburzeń metabolicznych i chorób dróg oddechowych.
Otyłość i dysfunkcja metaboliczna często towarzyszą chorobom dróg oddechowych i często nie są rozpoznawane jako problemy, które można i należy leczyć.
Zdaniem ekspertów przyszłe badania nad terapiami metabolicznymi powinny uwzględniać punkty końcowe związane z układem oddechowym, m.in. ataki astmy, zaostrzenia POChP, czynność płuc, nasilenie objawów oraz jakość życia.
Główne wnioski
- W analizie danych z rzeczywistej praktyki klinicznej stosowanie agonistów receptora GLP-1 wiązało się z rzadszym występowaniem ataków astmy i zaostrzeń POChP w porównaniu z innym leczeniem przeciwcukrzycowym.
- Najsilniejszą zależność zaobserwowano dla semaglutydu – jego stosowanie wiązało się z niemal 40 proc. mniejszą liczbą ataków astmy oraz 20 proc. redukcją zaostrzeń POChP.
- Badacze przeprowadzili cztery równoległe analizy, z których każda obejmowała około 20–22 tys. pacjentów rozpoczynających leczenie GLP-1 lub pochodnymi sulfonylomocznika.
- Wyniki mają charakter obserwacyjny i nie uzasadniają obecnie rozpoczynania terapii GLP-1 specjalnie w celu leczenia astmy lub POChP. Potencjalne korzyści oddechowe wymagają potwierdzenia w badaniach klinicznych.
Źródło:
- European Respiratory Society
