Zmiana wysokości, czystości lub głośności głosu, ograniczenie jego skali czy inne zaburzenia głosu mogą mieć znaczenie wykraczające poza problemy laryngologiczne. Naukowcy z Drexel University College of Medicine wykazali, że u osób z zaburzeniami głosu, ale bez niedosłuchu, ryzyko późniejszego rozpoznania zaburzeń funkcji poznawczych lub demencji było o 58 proc. wyższe niż u osób bez problemów z głosem. Wyniki opublikowano w „Journal of Voice”.
Z tego artykułu dowiesz się…
- Dlaczego zaburzenia głosu mogą być potencjalnym wczesnym sygnałem pogorszenia funkcji poznawczych lub demencji i jakie zmiany głosu analizowali naukowcy.
- Jakie są wyniki badania obejmującego 833 417 pacjentów, w którym zaburzenia głosu bez niedosłuchu wiązały się z o 58 proc. wyższym ryzykiem pogorszenia funkcji poznawczych lub demencji.
- Jak związek zaburzeń głosu z pogorszeniem funkcji poznawczych wypadał na tle niedosłuchu, który wiązał się ze wzrostem ryzyka o 27 proc.
- Dlaczego wyniki nie oznaczają, że zaburzenia głosu powodują demencję oraz jakie pytania muszą rozstrzygnąć kolejne badania.
Zaburzenia głosu a demencja – badanie ponad 833 tys. pacjentów
Autorzy przeanalizowali dane 833 417 pacjentów. Obserwację rozpoczynano co najmniej rok po rozpoznaniu zaburzeń głosu lub niedosłuchu. Następnie sprawdzano, u których osób podczas wizyt w podstawowej opiece zdrowotnej rozpoznano zaburzenia funkcji poznawczych lub demencję. Pacjentów ze zdiagnozowanymi zaburzeniami głosu porównano z grupą kontrolną, w której nie występowały problemy z głosem ani słuchem.
Analiza wykazała, że u osób z zaburzeniami głosu, które jednocześnie nie miały niedosłuchu, ryzyko pogorszenia funkcji poznawczych lub demencji było wyższe o 58 proc. w porównaniu z grupą kontrolną. Co ważne, związek ten okazał się silniejszy niż obserwowany w przypadku samego niedosłuchu. Autorzy wskazują więc, że zaburzenia głosu mogą potencjalnie stanowić wcześniejszy i silniejszy sygnał pogorszenia funkcji poznawczych niż izolowana utrata słuchu.
Utrata słuchu zwiększała ryzyko o 27 proc.
Wyniki nie podważają dotychczasowych dowodów wskazujących na związek niedosłuchu z demencją. Wręcz przeciwnie – analiza Drexel potwierdziła tę zależność. Utrata słuchu wiązała się z 27-procentowym wzrostem ryzyka pogorszenia funkcji poznawczych w porównaniu z grupą kontrolną. Najsilniejszy związek z demencją zaobserwowano jednak u pacjentów, u których jednocześnie występowały zaburzenia głosu i niedosłuch.
Nasze badania pokazują, że zaburzenia głosu mogą być wcześniejszym i silniejszym objawem pogorszenia funkcji poznawczych niż sama utrata słuchu – powiedział Sataloff.
Jednocześnie badanie ma charakter obserwacyjny, dlatego wykazana zależność nie oznacza, że zaburzenia głosu powodują demencję. Mogą natomiast stanowić potencjalny marker, którego znaczenie wymaga dalszych badań.
Dlaczego zmiany głosu mogą mieć związek z funkcjami poznawczymi?
Mechanizm stojący za zaobserwowaną zależnością nie został jeszcze wyjaśniony. Jedną z rozważanych możliwości jest wpływ problemów głosowych na aktywność społeczną. Ból podczas mówienia czy zmiana brzmienia głosu mogą ograniczać kontakty z innymi ludźmi i aktywności stymulujące funkcje poznawcze.
Jeśli masz zaburzenie głosu, które wpływa na jego brzmienie lub jeśli odczuwasz ból podczas mówienia lub śpiewania, to naturalne, że rzadziej angażujesz się w aktywności społeczne lub inne aktywności wspierające pracę mózgu – powiedział dr Robert Sataloff, profesor i kierownik Katedry Medycyny Uniwersytetu Drexel. Obserwujemy to już u pacjentów z chorobą Parkinsona, u których zaburzenia głosu często poprzedzają inne fizyczne objawy choroby.
Zaburzenia głosu obejmują szeroką grupę problemów – mogą dotyczyć m.in. wysokości, czystości i głośności głosu, jego skali oraz innych parametrów wpływających na sposób mówienia.
Problemy z głosem są częste, ale nie zawsze diagnozowane
Znaczenie wyników może być istotne również ze względu na częstość występowania problemów głosowych. Według danych przytoczonych przez naukowców około 17,9 mln dorosłych Amerykanów zgłasza problemy z głosem w ciągu 12 miesięcy, a u 9,4 mln utrzymują się one przez co najmniej tydzień. Jednocześnie około 4 na 10 dorosłych doświadczających zaburzeń głosu nie zgłasza się z nimi po pomoc medyczną. Jeśli kolejne badania potwierdzą obserwacje zespołu Drexel, ocena głosu mogłaby stać się dodatkowym elementem identyfikowania osób wymagających dokładniejszej oceny funkcji poznawczych.
Czy zaburzenia głosu mogą pomóc wcześniej wykrywać demencję?
Autorzy podkreślają potrzebę dalszych badań. Należy przede wszystkim ustalić, czy określone rodzaje zaburzeń głosu są silniej związane z późniejszym pogorszeniem funkcji poznawczych niż inne. Istotnym pytaniem pozostaje również to, czy leczenie zaburzeń głosu mogłoby wpływać na tempo zmian poznawczych. Naukowcy zwracają ponadto uwagę, że osoby mające jednocześnie problemy z głosem i słuchem były starsze i częściej chorowały m.in. na nadciśnienie, choroby serca oraz cukrzycę typu 2. Czynniki te należy uwzględnić przy interpretacji zależności.
Główne wnioski
- W analizie obejmującej 833 417 pacjentów zaburzenia głosu bez współistniejącego niedosłuchu wiązały się z o 58 proc. wyższym ryzykiem pogorszenia funkcji poznawczych lub demencji w porównaniu z osobami bez problemów z głosem i słuchem.
- Sam niedosłuch wiązał się z 27-procentowym wzrostem ryzyka pogorszenia funkcji poznawczych, natomiast najsilniejszy związek z demencją stwierdzono u osób mających jednocześnie zaburzenia głosu i utratę słuchu.
- Naukowcy z Drexel University College of Medicine wskazują, że zaburzenia głosu mogą być potencjalnie wcześniejszym i silniejszym sygnałem pogorszenia funkcji poznawczych niż sama utrata słuchu.
- Badanie nie dowodzi, że zaburzenia głosu powodują demencję. Potrzebne są dalsze analizy, które określą m.in., jakie rodzaje zmian głosu są najsilniej związane z późniejszym pogorszeniem funkcji poznawczych.
Źródło:
- https://www.jvoice.org/article/S0892-1997(26)00390-5/fulltext
- Drexel University
