Narażenie na stosunkowo niskie poziomy pestycydów fosforoorganicznych w okresie prenatalnym nie było związane z nasileniem cech charakterystycznych dla autyzmu u dzieci. Tak wynika z dużego badania obejmującego 3339 par matka–dziecko, którego wyniki opublikowano w „JAMA Pediatrics”. Autorzy zaznaczają jednak, że rezultatów nie należy interpretować jako potwierdzenia bezpieczeństwa tych pestycydów.
Z tego artykułu dowiesz się…
- Czy prenatalna ekspozycja na pestycydy fosforoorganiczne była związana z cechami autystycznymi u dzieci w dużym badaniu kohortowym.
- Jakie są wyniki analizy obejmującej 3339 par matka–dziecko z 20 kohort programu ECHO.
- Dlaczego zależności obserwowane w początkowych analizach zniknęły po uwzględnieniu czynników zakłócających.
- Dlaczego brak wykrytego związku z cechami autystycznymi nie oznacza, że pestycydy fosforoorganiczne są bezpieczne.
Naukowcy przeanalizowali dane ponad 3,3 tys. par matka–dziecko
Zespół kierowany przez Haleigh M. Cavalier z NYU Langone Medical Center zbadał związek pomiędzy prenatalną ekspozycją na pestycydy fosforoorganiczne (OP), a późniejszym występowaniem u dzieci cech związanych z autyzmem. Badanie miało charakter prospektywny i wykorzystywało zharmonizowane dane z 20 kohort należących do programu Environmental Influences on Child Health Outcomes (ECHO). Łącznie analiza objęła 3339 par matka–dziecko.
Nasilenie cech związanych z autyzmem oceniano przy użyciu Social Responsiveness Scale (SRS) na podstawie informacji przekazywanych przez rodziców. Średni wiek dzieci w momencie oceny wynosił 6,4 roku. Badanie dotyczyło więc cech związanych z autyzmem mierzonych skalą SRS, a nie samego klinicznego rozpoznania zaburzeń ze spektrum autyzmu.
Po pełnej korekcie nie stwierdzono istotnego związku
Naukowcy analizowali biomarkery prenatalnej ekspozycji na związki fosforoorganiczne. Uwzględniono m.in. 3,5,6-trichloro-2-pirydynol (TCPy) oraz sumę sześciu metabolitów fosforanów dialkilowych (DAP). W surowych lub jedynie częściowo skorygowanych modelach statystycznych pojawiały się odwrotne zależności między stężeniem niektórych metabolitów a wynikami SRS. Oznaczałoby to, że większa ekspozycja wiązała się z niższym nasileniem ocenianych cech.
Jednak po pełnym uwzględnieniu potencjalnych czynników zakłócających zależności osłabły i przestały być istotne statystycznie. Wyniki pozostały spójne także w dodatkowych analizach, m.in. po podziale ze względu na płeć dzieci oraz zastosowaniu regresji kwantylowej i logistycznej. Podobne rezultaty uzyskano w analizach wrażliwości oraz po uwzględnieniu czynników związanych z dietą. Badacze nie znaleźli również dowodów wskazujących, że jakość diety modyfikowała analizowaną zależność.
Pestycydy nie były głównym czynnikiem związanym z badanymi cechami
Rezultaty dużej analizy nie dostarczyły zatem dowodów na związek między obserwowanymi poziomami prenatalnej ekspozycji na pestycydy fosforoorganiczne, a nasileniem cech związanych z autyzmem w dzieciństwie.
Chociaż wiemy, że pestycydy fosforoorganiczne mogą szkodzić rozwijającemu się mózgowi, nie były one głównym czynnikiem wpływającym na cechy obserwowane u osób z autyzmem przy stosunkowo niskich poziomach narażenia, jakie obserwowaliśmy – powiedział Cavalier w oświadczeniu.
Wyniki wpisują się w bardziej złożony obraz badań nad czynnikami środowiskowymi i neurorozwojem. Autyzm jest zróżnicowanym zaburzeniem neurorozwojowym, a na obserwowane cechy mogą wpływać liczne czynniki genetyczne i środowiskowe oraz ich wzajemne interakcje.
Wyniki nie oznaczają, że pestycydy fosforoorganiczne są bezpieczne
Autorzy szczególnie podkreślają, że brak wykrytego związku z cechami autystycznymi nie powinien być utożsamiany z brakiem innych potencjalnych skutków zdrowotnych ekspozycji na związki fosforoorganiczne. Badanie dotyczyło stosunkowo niskich poziomów narażenia obserwowanych w analizowanej populacji. Nie pozwala więc wykluczyć innych rezultatów przy większej ekspozycji ani możliwości odmiennego wpływu na szczególnie podatne grupy.
Wyniki te nie powinny być interpretowane jako dowód na bezpieczeństwo takich pestycydów, ani też nie wykluczają ryzyka związanego z autyzmem przy wyższych poziomach narażenia lub w grupach bardziej wrażliwych.
To rozróżnienie jest istotne przy interpretowaniu badań epidemiologicznych. Brak statystycznie istotnego związku w konkretnej analizie nie jest równoznaczny z udowodnieniem braku jakiegokolwiek ryzyka.
Główne wnioski
- Badanie obejmujące 3339 par matka–dziecko z 20 kohort programu Environmental Influences on Child Health Outcomes (ECHO) nie wykazało istotnego związku między stosunkowo niską prenatalną ekspozycją na pestycydy fosforoorganiczne a cechami związanymi z autyzmem.
- Cechy związane z autyzmem oceniano za pomocą Social Responsiveness Scale (SRS), gdy dzieci miały średnio 6,4 roku. Badanie nie dotyczyło bezpośrednio klinicznej diagnozy autyzmu.
- Zależności widoczne w surowych i minimalnie skorygowanych modelach osłabły i straciły istotność statystyczną po pełnej korekcie, a wyniki pozostały spójne w dodatkowych analizach.
- Autorzy podkreślają, że wyników nie należy interpretować jako dowodu bezpieczeństwa pestycydów fosforoorganicznych ani jako wykluczenia potencjalnego ryzyka przy wyższych poziomach ekspozycji lub w bardziej podatnych grupach.
Źródło:
- https://jamanetwork.com/journals/jamapediatrics/article-abstract/2853247
