Ministerstwo Zdrowia przypomina o obowiązku umieszczania kodów ICD-9 na skierowaniach ogólnych oraz skierowaniach na rehabilitację. Nowe wymagania obowiązują od 1 lipca 2026 r., jednak brak kodu nie powinien automatycznie pozbawiać pacjenta możliwości skorzystania ze świadczenia. Resort wyjaśnia również, jak postępować ze skierowaniami wystawionymi przed zmianą przepisów i czy konieczne jest ich uzupełnianie.
Z tego artykułu dowiesz się…
- Od kiedy obowiązuje wymóg umieszczania kodu ICD-9 na skierowaniach.
- Czy brak kodu ICD-9 może być podstawą odmowy realizacji świadczenia.
- Jakie informacje muszą znaleźć się na skierowaniu wystawionym od 1 lipca 2026 r.
- Czy skierowania wystawione przed zmianą przepisów wymagają uzupełnienia.
Kod ICD-9 obowiązkowy na skierowaniach od 1 lipca 2026 r.
Obowiązek wynika z rozporządzenia Ministra Zdrowia z 19 grudnia 2025 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz.U. z 2025 r. poz. 1853).
Przepisy weszły w życie 1 stycznia 2026 r., ale do 30 czerwca przewidziano okres przejściowy. Od 1 lipca wszystkie wystawiane skierowania muszą zawierać:
- oznaczenie rodzaju badania, konsultacji lub leczenia zgodnie z Międzynarodową Klasyfikacją Procedur Medycznych (ICD-9),
- rozpoznanie kliniczne uzasadniające wystawienie skierowania,
- rozpoznania współistniejące z zastosowaniem Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych.
Jak wyjaśnia Ministerstwo Zdrowia, obowiązek kodowania ma zapewnić większą kompletność i jednoznaczność dokumentacji medycznej oraz poprawić jakość danych przetwarzanych w systemach teleinformatycznych.
Brak kodu ICD-9 nie powinien być powodem odmowy świadczenia
Resort zdrowia zaznacza, że obowiązek wskazania kodu ICD-9 dotyczy przede wszystkim etapu wystawiania skierowania. Nie może być traktowany jako samodzielne kryterium oceny zasadności udzielenia świadczenia.
W przypadku skierowań wystawionych od 1 lipca 2026 r. brak kodu ICD-9 nie powinien stanowić wyłącznej podstawy odmowy ich realizacji. Pacjent nie powinien również być zobowiązywany do uzyskania nowego skierowania tylko po to, aby uzupełnić brakujący kod.
Ocena możliwości realizacji skierowania powinna uwzględniać wszystkie zawarte w nim informacje, cel wystawienia dokumentu oraz obowiązujące przepisy.
Ministerstwo Zdrowia wyjaśnia ponadto, że obecność lub brak kodu ICD-9 nie wpływa na sposób rozliczenia udzielonego świadczenia.
Skierowania wystawione przed 1 lipca zachowują ważność
W komunikacie rozstrzygnięto również kwestię dokumentów wystawionych przed zakończeniem okresu przejściowego.
Skierowania prawidłowo wystawione do 30 czerwca 2026 r. na dotychczasowych zasadach zachowują ważność. Nie ma obowiązku ich uzupełniania o kod ICD-9 ani wymiany na nowe dokumenty wyłącznie z powodu zmiany przepisów.
Dotyczy to także skierowań, które zostały wystawione przed 1 lipca, ale mają być realizowane po tej dacie.
Główne wnioski
- Od 1 lipca 2026 r. kod ICD-9 jest obowiązkowym elementem skierowania – zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 19 grudnia 2025 r.
- Brak kodu ICD-9 nie powinien być wyłączną podstawą odmowy świadczenia ani powodować konieczności uzyskania nowego skierowania tylko w celu jego uzupełnienia.
- Skierowania prawidłowo wystawione do 30 czerwca 2026 r. zachowują ważność i nie wymagają uzupełnienia w związku z nowymi przepisami.
- Obecność lub brak kodu ICD-9 nie wpływa na rozliczenie świadczenia, a możliwość realizacji skierowania należy oceniać na podstawie całej jego treści i obowiązujących przepisów.
Źródło:
- https://www.gov.pl/web/zdrowie/komunikat-w-sprawie-obowiazku-wskazywania-kodu-procedury-icd-9-w-skierowaniach-ogolnych-oraz-skierowaniach-na-rehabilitacje
