25 lutego 2026 r. Sejmowa Komisja Zdrowia omawiała działania Ministerstwa Zdrowia dotyczące profilaktyki, diagnostyki i leczenia otyłości w Polsce. Dyskusja szybko skupiła się na kluczowym pytaniu: dlaczego refundacja leków na otyłość wciąż nie jest dostępna, mimo narastającej skali choroby i presji środowisk medycznych. Wiceministra zdrowia Katarzyna Kęcka przedstawiła aktualne działania resortu oraz stan procedur administracyjnych dotyczących refundacji.
Z tego artykułu dowiesz się…
- Dlaczego refundacja leków na otyłość jest w Polsce wciąż niedostępna.
- Jakie argumenty przedstawiło Ministerstwo Zdrowia podczas posiedzenia komisji.
- Na jakim etapie znajdują się postępowania administracyjne dotyczące refundacji.
- Jak środowisko medyczne ocenia podejście państwa do leczenia otyłości.
Aktualna sytuacja epidemiologiczna: rosnąca liczba pacjentów
Resort zdrowia przedstawił dane potwierdzające narastanie problemu w najmłodszych i dorosłych populacjach. Nadmierną masę ciała mają 32% dzieci w wieku 7–9 lat. Wśród dorosłych nadwagę obserwuje się u 64% mężczyzn i 48% kobiet, natomiast otyłość dotyczy 15% mężczyzn i 13% kobiet. Wiceministra zapewniała, że państwo robi wiele, by wspomóc osoby z wagą powyżej 25 BMI, jednak zgromadzone informacje wskazują, że działania profilaktyczne nie zatrzymały wzrostu wskaźników, a potrzeby pacjentów wymagają szerszej odpowiedzi systemowej.
Dlaczego refundacja leków na otyłość wciąż nie obowiązuje?
Wiceministra Katarzyna Kęcka podkreśliła, że według obecnych regulacji państwo nie może finansować terapii, które – zgodnie z ustawą – mogą być zastąpione zmianą stylu życia. Jej zdaniem farmakoterapia jest istotnym elementem leczenia, ale bez równoległej opieki dietetycznej, psychologicznej, medycznej i rehabilitacyjnej nie zapewnia trwałych efektów. To właśnie przepisy określają granice, w których możliwa jest refundacja leków na otyłość.
W drugiej połowie 2025 r. do ministra zdrowia trafiły dwa wnioski dotyczące refundacji leków na otyłość. Jak poinformowała przedstawicielka resortu, postępowania administracyjne znajdują się na początkowym etapie. Dopiero po przekazaniu dokumentacji do Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji możliwe będzie upublicznienie szczegółowych informacji o tych substancjach czynnych.
Farmakoterapia bez zmiany nawyków – czy jest skuteczna?
Ministerstwo przypomniało, że nieodłącznym elementem oceny refundacyjnej jest efektywność terapii. Zwrócono uwagę, że przerwanie leczenia farmakologicznego w badaniach klinicznych prowadziło do szybkiego powrotu do wcześniejszej masy ciała. To argument, że pacjenci wymagają stabilnego, długoterminowego wsparcia, a refundacja leków na otyłość powinna być powiązana z kompleksowymi programami opieki.
Otyłość to choroba biologiczna
Wyjaśnienia resortu spotkały się z krytyczną reakcją obecnych lekarzy i organizacji pacjenckich. Chirurg i bariatra prof. Mariusz Wyleżoł przypomniał, że otyłość jest chorobą o podłożu biologicznym, co potwierdzają badania nad regulacją hormonów głodu i sytości. U pacjentów z otyłością obserwuje się nadmierną produkcję greliny oraz zaburzone wydzielanie GLP-1 po posiłku. Eksperci argumentowali, że jeśli NFZ miałby wyłączać finansowanie schorzeń wynikających z nawyków, podobna zasada musiałaby dotyczyć także terapii onkologicznych czy leczenia urazów u osób nietrzeźwych – co jest trudne do zaakceptowania społecznie i klinicznie.
Główne wnioski
- Refundacja leków na otyłość pozostaje niedostępna z powodu przepisów zakładających, że finansowanie nie obejmuje terapii możliwych do zastąpienia zmianą stylu życia.
- W drugiej połowie 2025 r. wpłynęły dwa wnioski o refundację, jednak procedury są na wczesnym etapie i dopiero po przekazaniu dokumentacji do AOTMiT będzie możliwe ujawnienie szczegółów.
- Ministerstwo wskazuje, że farmakoterapia bez wsparcia dietetycznego, psychologicznego, medycznego i rehabilitacyjnego nie daje trwałych efektów.
- Eksperci podkreślają biologiczne podłoże otyłości oraz wskazują, że ograniczenie finansowania leczenia schorzeń powiązanych z nawykami prowadziłoby do trudnych do zaakceptowania konsekwencji klinicznych i społecznych.
Źródło:
- Sejmowa Komisja Zdrowia
