Gdzie studiować medycynę w Polsce? Jak wybrać najlepszą uczelnię w 2026 roku?

Studia medyczne pozostają jednymi z najbardziej wymagających i najbardziej obleganych kierunków w Polsce. Wybór uczelni wpływa na jakość kształcenia, dostęp do nowoczesnej infrastruktury, wyniki na LEK i LDEK oraz późniejsze możliwości specjalizacyjne. W 2026 r. kandydaci mają do dyspozycji zarówno uczelnie medyczne, jak i rosnącą liczbę uniwersytetów oraz uczelni niepublicznych. Jak wybrać najlepsze miejsce i gdzie studiować medycynę, aby inwestycja w edukację była realnie opłacalna?

Z tego artykułu dowiesz się…

• Jak wybrać uczelnię medyczną w Polsce w oparciu o akredytacje, limity, rankingi i wyniki LEK oraz LDEK.
• Jak wygląda pełna ścieżka kształcenia lekarza i lekarza dentysty od matury do specjalizacji.
• Jakie typy uczelni prowadzą kierunek lekarski i czym różnią się między sobą w zakresie jakości kształcenia.
• Jak interpretować limity przyjęć na studia medyczne i dlaczego mogą one pomóc w ocenie stabilności uczelni.

Jakie przedmioty trzeba zdać na maturze by dostać się na medycynę?

Droga na kierunek lekarski nie zaczyna się na uczelni, lecz przy wyborze rozszerzeń maturalnych. W Polsce wymagania są dość jednolite: biologia i chemia na poziomie rozszerzonym stanowią podstawę oceny kandydata. Uczelnie często stosują dodatkowe współczynniki, w których chemia bywa liczona wyżej niż pozostałe przedmioty.

Najczęściej punktowane są:

• biologia (rozszerzona) – obowiązkowa niemal wszędzie
• chemia (rozszerzona) – kluczowa, często ważniejsza niż inne przedmioty
• matematyka lub fizyka w rozszerzeniu – jako dodatkowy atut

Oprócz tego obowiązuje matura podstawowa z języka polskiego, matematyki i języka obcego.

Jak długo trwają studia medyczne? Ścieżka od studenta do specjalisty

Droga do zawodu lekarza w Polsce jest wieloetapowa i wymaga wieloletniego, konsekwentnego kształcenia. Kandydaci powinni mieć świadomość, że studia to dopiero początek – pełne przygotowanie do samodzielnej pracy obejmuje nie tylko naukę akademicką, ale także staż podyplomowy, egzamin zawodowy i kilka lat specjalizacji. W praktyce oznacza to, że od pierwszego dnia studiów do uzyskania tytułu specjalisty mija co najmniej kilkanaście lat. Poniżej przedstawiamy, jak wygląda ta ścieżka krok po kroku – od podstaw naukowych, przez zajęcia kliniczne, aż po szkolenie specjalizacyjne.

Studia lekarskie – 6 lat intensywnej nauki

Kierunek lekarski to jednolite studia magisterskie trwające 6 lat.

• Pierwsze trzy lata to dyscypliny podstawowe: anatomia, biochemia, genetyka, fizjologia.
• Od czwartego roku zaczynają się zajęcia kliniczne w szpitalach, z udziałem pacjentów.
• Szósty rok obejmuje praktyki w różnych oddziałach i intensywne przygotowanie do pracy zawodowej.

Po ukończeniu studiów absolwent odbywa:

• 13-miesięczny staż podyplomowy lekarza,
• przystępuje do Lekarskiego Egzaminu Końcowego (LEK), który warunkuje pełne prawo wykonywania zawodu.

Studia lekarsko-dentystyczne

Program jest równie wymagający, choć nieco krótszy w części podyplomowej – staż lekarza dentysty trwa 12 miesięcy, a zakończeniem szkolenia jest Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy (LDEK).

Specjalizacje medyczne

Czas szkolenia specjalizacyjnego w Polsce wynosi zazwyczaj od 4 do 6 lat, choć w niektórych dziedzinach trwa dłużej. Przykładowo:

• chirurgia ogólna – 6 lat
• chirurgia plastyczna – 6 lat
• kardiologia – 5 lat
• neurologia – 5 lat

Liczba dostępnych miejsc zależy od naboru rezydenckiego i pozarezydenckiego oraz możliwości szkół specjalizacyjnych, czyli podmiotów uprawnionych do prowadzenia szkolenia. Za organizację postępowań kwalifikacyjnych odpowiada Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego (CMKP), które dwa razy do roku ogłasza nabory – wiosenny i jesienny. Kandydaci mogą aplikować zarówno na szkolenie w trybie rezydenckim (finansowane przez państwo), jak i w trybie pozarezydenckim.

Zazwyczaj kwalifikacja składa się z dwóch etapów, ale jeśli w priorytetowych dziedzinach pozostaną wolne miejsca, Ministerstwo Zdrowia może uruchomić dodatkowy, trzeci etap rekrutacji. W ostatnich latach wśród najbardziej obleganych specjalizacji rezydenckich znajdują się m.in.:

• medycyna rodzinna
• choroby wewnętrzne
• pediatria
• psychiatria
• chirurgia ogólna

Warto pamiętać, że w obowiązującym systemie lekarz może zrealizować tylko jedną specjalizację w trybie rezydenckim, co ma znaczenie przy planowaniu długoterminowej ścieżki zawodowej.

Studia licencjackie w ochronie zdrowia – alternatywne ścieżki

Nie każdy kandydat celuje w kierunek lekarski. W Polsce dynamicznie rozwijają się trzyletnie studia przygotowujące do wykonywania zawodów medycznych:

• pielęgniarstwo
• ratownictwo medyczne
• fizjoterapia

Dają szybki dostęp do rynku pracy, a w wielu przypadkach również możliwość studiowania niestacjonarnego. Dodatkowo kierunki te można kontynuować na studiach magisterskich.

Uczelnie medyczne nadzorowane przez Ministra Zdrowia

W Polsce funkcjonuje kilka typów uczelni prowadzących kierunek lekarski. Najbardziej klasyczną i rozpoznawalną grupę stanowią publiczne uczelnie medyczne nadzorowane bezpośrednio przez ministra zdrowia. To właśnie one mają najdłuższą historię kształcenia lekarzy, najbardziej rozbudowaną bazę kliniczną oraz największe doświadczenie akademickie. Dla kandydatów to ważna informacja: różne uczelnie mogą działać w innym modelu organizacyjnym, a przez to oferować zróżnicowany poziom zaplecza dydaktycznego i klinicznego.

Do uczelni medycznych podległych ministrowi zdrowia należą:

• Uniwersytet Medyczny w Białymstoku
• Gdański Uniwersytet Medyczny
• Śląski Uniwersytet Medyczny
• Uniwersytet Medyczny w Lublinie
• Uniwersytet Medyczny w Łodzi
• Uniwersytet Medyczny w Poznaniu
• Pomorski Uniwersytet Medyczny
• Warszawski Uniwersytet Medyczny
• Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu

Warto dodać, że nie wszystkie kierunki lekarskie w Polsce prowadzone są przez uczelnie stricte medyczne. Coraz więcej uniwersytetów, akademii i uczelni niepublicznych uruchamia studia medyczne na podstawie zgód ministra zdrowia i ocen PKA. Dlatego kandydaci powinni dokładnie analizować, jaki jest status prawny i organizacyjny danej uczelni, ponieważ może on wpływać na jakość kształcenia, dostęp do kadry i warunki prowadzenia zajęć klinicznych.

Dodatkowo 16 uczelni oraz Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego tworzą Konferencję Rektorów Akademickich Uczelni Medycznych (KRAUM) – forum współpracy, które integruje środowisko akademickie, wyznacza wspólne standardy i opiniuje rozwiązania dotyczące kształcenia medycznego. To kolejny element systemu, który wpływa na stabilność i transparentność szkolenia lekarzy.

Jak uczelnie uzyskują prawo do prowadzenia studiów medycznych?

Uzyskanie zgody na prowadzenie kierunku lekarskiego lub lekarsko-dentystycznego to jeden z najbardziej wymagających procesów w szkolnictwie wyższym. Wynika to z wysokiej odpowiedzialności zawodu lekarza oraz konieczności zapewnienia studentom dostępu do infrastruktury klinicznej i wykładowców o odpowiednich kwalifikacjach. Dlatego droga do uruchomienia kierunku medycznego obejmuje zarówno ocenę potencjału naukowego uczelni, jak i weryfikację jej zaplecza organizacyjnego, finansowego i dydaktycznego.

W 2015 roku kierunek lekarski był dostępny na 15 uczelniach w Polsce. Od tego czasu system szkolnictwa medycznego przeszedł bardzo dynamiczną rozbudowę – dziś liczba uczelni posiadających uprawnienia do kształcenia lekarzy jest ponad dwukrotnie większa – na kierunku lekarskim można uczyć się na 38 uczelniach, a na lekarsko-dentystycznym na 11 (stan na rok akademicki 2025/2026). Z roku na rok pojawiają się kolejne wnioski o otwarcie kierunku lekarskiego, a niektóre uczelnie uzyskują zgodę mimo wcześniejszych zastrzeżeń akredytacyjnych, podczas gdy inne – szczególnie nowe – przechodzą wieloetapową ocenę jakości. Trend ten oznacza, że kierunki medyczne w Polsce są stale rozszerzane, a oferta edukacyjna powiększa się zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym. Jednocześnie większa liczba kierunków wiąże się z koniecznością szczególnej ostrożności ze strony kandydatów, ponieważ poziom przygotowania poszczególnych uczelni bywa zróżnicowany.

Rola ministra zdrowia i systemu nadzoru

Zgodnie z ustawą – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce – uczelnie medyczne to jednostki publiczne nadzorowane przez ministra zdrowia. Oznacza to, że ich funkcjonowanie, sposób wydatkowania środków publicznych oraz jakość kształcenia podlegają stałej kontroli. Uczelnie niepubliczne również mogą prowadzić kierunek lekarski lub lekarsko-dentystyczny, ale wymagają stosownego pozwolenia i spełnienia rygorystycznych kryteriów.

Nadzór ministra obejmuje m.in.:

• zgodność działań uczelni z obowiązującymi przepisami i statutem
• właściwe wykorzystanie środków publicznych przekazywanych na kształcenie

To fundament do oceny, czy uczelnia jest w stanie zagwarantować bezpieczeństwo i wysoki poziom kształcenia przyszłych lekarzy.

Akredytacje i ocena jakości – kluczowe narzędzie kontroli

System jakości w Polsce opiera się na kilku instytucjach, które oceniają działalność dydaktyczną i naukową uczelni medycznych. Najważniejsze z nich to:

• Polska Komisja Akredytacyjna (PKA) – prowadzi ocenę programową i instytucjonalną, sprawdzając m.in. program studiów, kadrę, zaplecze laboratoryjne, dostęp do szpitali oraz realizację efektów uczenia się
• Komisja Ewaluacji Nauki – ocenia jakość badań naukowych i przyznaje kategorie naukowe, które mają znaczenie dla otwierania nowych kierunków
• Krajowa Rada Akredytacyjna Szkół Pielęgniarek i Położnych – odpowiada za ocenę kierunków pielęgniarstwo i położnictwo
• Rada Doskonałości Naukowej – prowadzi postępowania awansowe, które mają znaczenie dla rozwoju kadry akademickiej

PKA stosuje trzystopniową skalę jakości:

• kryteria spełnione – ocena pozytywna na okres do 6 lat
• kryteria spełnione częściowo – ocena pozytywna na maks. 2 lata, z zaleceniami naprawczymi
• kryteria niespełnione – ocena negatywna, która uniemożliwia dalsze prowadzenie kierunku

W praktyce oznacza to, że uczelnie muszą regularnie utrzymywać wysoki standard dydaktyki, ponieważ każda ocena może skutkować koniecznością wprowadzenia zmian organizacyjnych – a dla kandydatów jest to ważny sygnał, na który warto zwrócić uwagę przy wyborze uczelni.

Pozwolenie na utworzenie kierunku lekarskiego

Aby uczelnia mogła rozpocząć kształcenie na kierunku lekarskim, konieczne jest spełnienie jednego z ustawowych warunków – ocenianych na dzień składania wniosku. Uczelnia musi posiadać:

• kategorię naukową A+, A lub B+ w dyscyplinie nauki medyczne lub nauki o zdrowiu

lub

• prowadzić co najmniej jeden kierunek przygotowujący do wykonywania zawodu medycznego i posiadać kategorię naukową w odpowiedniej dyscyplinie

lub

• zawrzeć odpowiednią umowę wskazaną w ustawie albo otrzymywać zwiększoną subwencję.

Sama zgoda ministra to jednak nie wszystko. Uruchomienie kierunku lekarskiego wymaga ogromnych inwestycji, ponieważ konieczne jest zapewnienie:

• doświadczonej kadry akademickiej
• nowoczesnych laboratoriów i sal dydaktycznych
• współpracy ze szpitalami i oddziałami klinicznymi
• infrastruktury pozwalającej na prowadzenie zajęć praktycznych

Łączne koszty sięgają dziesiątek, a nawet setek milionów złotych, dlatego decyzja o otwarciu kierunku lekarskiego ma charakter strategiczny i długofalowy. W związku z tym nie każda uczelnia wyższa może otworzyć taki kierunek.

Limity przyjęć na kierunek lekarski – gdzie najlepiej studiować medycynę?

Jednym z najważniejszych elementów planowania rekrutacji jest analiza limitów przyjęć ogłaszanych corocznie przez ministra zdrowia. To właśnie one pokazują, ile miejsc dydaktycznych realnie dysponuje dana uczelnia oraz jak duży ma potencjał organizacyjny i kliniczny. Wysoki limit zwykle oznacza rozbudowaną infrastrukturę, dużą liczbę oddziałów klinicznych i stabilne zaplecze kadrowe, natomiast bardzo niski lub zerowy – może sygnalizować problemy organizacyjne albo wynikające z oceny jakości kształcenia. Dlatego kandydaci, zastanawiając się, gdzie najlepiej studiować medycynę, powinni traktować limity jako ważny wskaźnik przy podejmowaniu decyzji.

Największe limity przyjęć – przykłady z roku akademickiego 2025/2026

W grupie uczelni o największej liczbie miejsc na kierunku lekarskim znalazły się m.in.:

• Śląski Uniwersytet Medyczny – 779 miejsc
• Uniwersytet Medyczny w Łodzi – 680 miejsc
• Warszawski Uniwersytet Medyczny – 550 miejsc
• Gdański Uniwersytet Medyczny – 326 miejsc
• Uniwersytet Medyczny w Lublinie – 360 miejsc
• Uniwersytet Jagielloński – 255 miejsc

W przypadku uczelni niepublicznych wysokie limity mają m.in.:

• Akademia Śląska – 225 miejsc
• Uczelnia Medyczna im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie – 220 miejsc

To przykłady pokazujące skalę możliwości poszczególnych szkół – większy limit często idzie w parze z dłuższą historią kształcenia medycznego i szerszą bazą kliniczną.

Uczelnie z limitem zero – sygnał, który powinien zwrócić uwagę kandydatów

W roku 2025/2026 część uczelni, mimo spełnienia warunków formalnych, otrzymała 0 miejsc na kierunku lekarskim. Dotyczyło to:

• Akademii Nauk Stosowanych w Nowym Sączu
• Akademii Nauk Stosowanych w Nowym Targu

Był to efekt negatywnych ocen Polskiej Komisji Akredytacyjnej, które zakwestionowały zdolność tych uczelni do prowadzenia studiów medycznych na odpowiednim poziomie. Tego typu decyzje to ważny sygnał ostrzegawczy dla kandydatów – brak limitu przyjęć oznacza, że uczelnia nie została dopuszczona do rekrutacji w danym roku i warto dokładnie prześledzić powody takiej decyzji, zanim podejmie się próbę aplikacji w kolejnych latach.

Limity na kierunek lekarsko-dentystyczny – przykłady z 2025/2026

Najwięcej miejsc na studiach stomatologicznych oferowały m.in.:

• Śląski Uniwersytet Medyczny – 120 miejsc
• Uniwersytet Medyczny w Łodzi – 120 miejsc
• Uniwersytet Medyczny w Lublinie – 100 miejsc
• Warszawski Uniwersytet Medyczny – 84 miejsca

Kierunek lekarsko-dentystyczny pozostaje domeną klasycznych uczelni medycznych, a oferta niestacjonarna i w językach obcych jest wyraźnie mniejsza niż na kierunku lekarskim.

Rankingi uczelni medycznych – pomoc przy wyborze najlepszej uczelni medycznej

W procesie wyboru miejsca studiowania coraz więcej kandydatów korzysta z rankingów uczelni. Nie powinny one zastępować analizy akredytacji PKA, limitów przyjęć czy wyników egzaminów, ale stanowią wartościowe uzupełnienie i pomagają porównać uczelnie pod względem reputacji oraz jakości kształcenia.

Ranking Perspektywy

To jedno z najbardziej rozpoznawalnych zestawień w Polsce. W przypadku kierunków medycznych szczególnie istotne są wskaźniki dotyczące:

• potencjału naukowego
• poziomu umiędzynarodowienia
• jakości dydaktyki
• infrastruktury akademickiej

Choć ranking nie mówi wszystkiego, daje dobre pierwsze spojrzenie na pozycję uczelni w krajowym systemie szkolnictwa.

Rankingi LEK i LDEK (dane CEM)

Centrum Egzaminów Medycznych dwa razy w roku publikuje szczegółowe wyniki egzaminów LEK i LDEK. Zestawienia te są jednym z najbardziej miarodajnych narzędzi oceny uczelni, ponieważ pokazują, jak ich absolwenci radzą sobie na obowiązkowych egzaminach końcowych. Dla kandydatów szukających odpowiedzi na pytanie, gdzie najlepiej studiować medycynę, jest to jedno z kluczowych źródeł danych.

W naszym portalu medycznym regularnie, po każdej sesji publikujemy rankingi uczelni po LEK i LDEK.

Zagraniczne rankingi

Warto również spojrzeć na międzynarodowe zestawienia, takie jak Times Higher Education World University Rankings. Pokazują one, jak polskie uczelnie wypadają na tle światowych ośrodków akademickich. W przypadku większości polskich ośrodków i kierunków trzeba jednak pamiętać, że nasze uczelnie zazwyczaj plasują się poza czołowymi pozycjami – co wynika m.in. z mniejszej skali badań, umiędzynarodowienia i finansowania w porównaniu z uniwersytetami z Europy Zachodniej czy USA. Te rankingi nie odzwierciedlają więc bezpośrednio jakości dydaktyki medycznej w Polsce, ale dają szerszy kontekst.

Gdzie studiować medycynę? Jak wybrać najlepszą uczelnię?

Wybór miejsca studiowania medycyny w Polsce wymaga uwzględnienia wielu elementów – od wyników matur, przez jakość kształcenia i infrastrukturę kliniczną, aż po limity przyjęć, akredytacje i rankingi. Rynek edukacji medycznej stale się rozwija: kierunek lekarski jest dziś dostępny na 38 uczelniach (w 2015 r. było ich 15), ale różnice między nimi pozostają znaczące. Dlatego decyzja o wyborze uczelni powinna opierać się na kilku sprawdzonych kryteriach. Poniższe zestawienie pomaże uporządkować najważniejsze z nich.

Najważniejsze kryteria wyboru uczelni medycznej – porównanie

Kryterium	Dlaczego jest ważne?	Na co zwrócić uwagę?
Akredytacja PKA	Gwarantuje minimalne standardy jakości kształcenia.	Ocena pozytywna na 6 lat to dobry sygnał; ocena warunkowa oznacza konieczność poprawy; ocena negatywna – brak możliwości prowadzenia kierunku.
Kategorie naukowe (A+, A, B+)	Określają potencjał badawczy uczelni i warunkują możliwość otwierania nowych kierunków.	Wysoka kategoria daje dostęp do lepszej kadry, infrastruktury i projektów badawczych.
Limity przyjęć	Odzwierciedlają potencjał uczelni i jej bazę kliniczną.	Niskie limity lub limit zero (np. A.N.S Nowy Sącz, A.N.S Nowy Targ w 2025/2026) mogą świadczyć o problemach jakościowych.
Wyniki egzaminów LEK/LDEK	To twardy wskaźnik przygotowania studentów do pracy w zawodzie.	Porównaj średnie uczelni w rankingach publikowanych przez CEM.
Profil uczelni (medyczna, uniwersytet, niepubliczna)	Różne modele organizacyjne oznaczają różną stabilność i doświadczenie dydaktyczne.	Klasyczne uczelnie medyczne mają najdłuższe tradycje i najbardziej rozbudowaną bazę kliniczną.
Baza szpitalna i infrastruktura	Wpływa na liczbę zajęć praktycznych oraz jakość szkolenia klinicznego.	Szpitale kliniczne, symulatory, duża liczba godzin zajęć praktycznych, dostęp do nowoczesnej diagnostyki.
Rankingi	Pomagają ocenić reputację uczelni, choć są narzędziem pomocniczym.	Perspektywy (kraj), LEK/LDEK (praktyczne), Times Higher Education World University Rankings (międzynarodowe).

Co z tego wynika? Najważniejsze wskazówki dla kandydatów

• Sprawdź akredytację PKA, bo to najbardziej formalny i obiektywny wskaźnik jakości dydaktyki.
• Porównaj wyniki LEK/LDEK, ponieważ pokazują realne przygotowanie absolwentów do zawodu.
• Zwróć uwagę na limity przyjęć – uczelnie z bardzo niskim limitem mogą mieć ograniczone możliwości organizacyjne.
• Analizuj status uczelni (medyczna, uniwersytet, niepubliczna), bo wpływa on na bazę kliniczną i doświadczenie kadry.
• Nie wybieraj uczelni wyłącznie na podstawie rankingów – traktuj je jako narzędzie pomocnicze, nie rozstrzygające.
• Bądź ostrożny wobec kierunków nowych lub z limitem zero – w ostatnich latach decyzje ministra często wynikały z negatywnej oceny PKA.
• Pamiętaj o rosnącej konkurencji między uczelniami – niektóre ośrodki rozwijają się bardzo dynamicznie, ale ich stabilność dydaktyczna może wymagać kilku lat oceny.