Nowe dane z Danii wskazują, że zastosowanie badania PET/CT z wykorzystaniem PSMA (antygenu błonowego specyficznego dla prostaty) przed wdrożeniem radioterapii ratunkowej może znacząco wydłużyć przeżycie pacjentów z biochemicznym nawrotem raka prostaty. Wyniki opublikowane w sierpniowym wydaniu The Journal of Nuclear Medicine pokazują, że technika ta nie tylko precyzyjniej lokalizuje wznowę, ale realnie przekłada się na skuteczność leczenia.
Z tego artykułu dowiesz się…
- Dlaczego PSMA PET/CT jest skuteczniejsze od tradycyjnych metod obrazowania w nawrocie raka prostaty.
- Jakie były wyniki ośmioletniej analizy z Danii dotyczącej przeżycia pacjentów.
- W jaki sposób PSMA PET/CT pomaga lepiej kwalifikować chorych do radioterapii ratunkowej.
- Jakie znaczenie te wyniki mają dla praktyki klinicznej i personalizacji leczenia.
Biochemiczny nawrót raka prostaty – wyzwanie kliniczne
Wznowa biochemiczna, czyli ponowny wzrost stężenia PSA po radykalnej prostatektomii, dotyczy nawet 40% pacjentów z rakiem prostaty. W takich przypadkach radioterapia ratunkowa jest jedną z głównych opcji terapeutycznych. Skuteczność leczenia w dużej mierze zależy od możliwości precyzyjnego zlokalizowania ognisk choroby, aby móc je skutecznie napromieniować.
Tradycyjnie w diagnostyce nawrotu stosowano scyntygrafię kości, tomografię komputerową (TK) lub rezonans magnetyczny (MRI). Jednak rozwój medycyny nuklearnej i wprowadzenie PET/CT z PSMA zmieniło standardy postępowania. Badanie to umożliwia wykrycie nawet bardzo małych ognisk nowotworu, które pozostają niewidoczne w innych technikach obrazowania.
PSMA PET/CT – przewaga nad klasycznym obrazowaniem
Jak podkreśla Anna W. Mogensen, MSc, doktorantka w Katedrze Medycyny Nuklearnej Szpitala Uniwersyteckiego w Aalborgu:
Powszechnie przyjmuje się, że PSMA PET/CT jest dokładniejsze niż inne metody obrazowania w przypadku nawrotu raka prostaty i że często zmienia strategie leczenia pacjentów. Niemniej jednak pozostaje niejasne, czy zmiany w strategii leczenia pod kontrolą PSMA PET/CT doprowadziły do poprawy przeżywalności.
PSMA PET/CT wprowadzono w Danii w 2015 roku, lecz proces wdrażania nie przebiegał równomiernie w całym kraju. Różnica ta stała się punktem wyjścia do unikalnej analizy, obejmującej dane z ośmiu lat, zarejestrowane w duńskim systemie opieki zdrowotnej.
Zakres i metodologia badania
W analizie uwzględniono 844 pacjentów z rakiem prostaty, którzy w latach 2015–2023 przeszli radioterapię ratunkową z powodu wznowy biochemicznej po prostatektomii.
- 308 pacjentów miało wykonane PSMA PET/CT przed leczeniem.
- 536 pacjentów otrzymało radioterapię bez wcześniejszego badania PSMA PET/CT.
Porównano całkowite przeżycie oraz przeżycie wolne od nawrotu biochemicznego w okresie do pięciu lat po zakończeniu radioterapii.
Wyniki – wyższe przeżycie dzięki PSMA PET/CT
Analiza pokazała wyraźną przewagę grupy, w której wykonano PSMA PET/CT.
- Całkowite przeżycie po 1, 2 i 5 latach wynosiło odpowiednio:
- 100%, 99,5% i 98,1% w grupie z PSMA PET/CT
- 99%, 97,8% i 93,8% w grupie bez PSMA PET/CT.
- Trzyletnie przeżycie wolne od nawrotu biochemicznego:
- 74,9% w grupie z PSMA PET/CT
- 69,4% w grupie bez tego badania.
Jak komentuje Mogensen:
Nasze odkrycia pokazują, że skany PSMA PET/CT mogą pomóc lekarzom w wyborze pacjentów z największym prawdopodobieństwem sukcesu w radioterapii ratunkowej. Oznacza to, że mniej pacjentów może otrzymać niepotrzebne leczenie, a więcej otrzyma odpowiednią opiekę.
👉 Wyniki oraz opis badań znajdziesz pod TYM LINKIEM
Główne wnioski
- Wyższe przeżycie – pięcioletnie całkowite przeżycie wyniosło 98,1% w grupie z PSMA PET/CT vs 93,8% w grupie bez badania.
- Lepsza kontrola choroby – trzyletnie przeżycie wolne od nawrotu biochemicznego było o 5,5 punktu procentowego wyższe w grupie z PSMA PET/CT.
- Precyzyjniejsze leczenie – badanie pozwala wybrać pacjentów z największą szansą na sukces radioterapii, ograniczając niepotrzebne terapie.
- Potencjalny nowy standard – wyniki wskazują, że włączenie PSMA PET/CT we wczesnym etapie decyzji terapeutycznych może stać się normą w onkologii prostaty.
Źródło:
- Society of Nuclear Medicine and Molecular Imaging
- Journal of Nuclear Medicine
